Ko acteert. Ko intrigeert en irriteert. Als Ko praat moet je luisteren. Ko is stem, Ko is volume. En dan is er die ander, naamloos maar niet minder aanwezig. Hij zou alles moeten zijn waaraan Ko behoefte heeft: zoon, luisteraar, begripvolle partner of alter ego. 't Blijft de vraag hoe goed hij voor die rollen is gecast, want ook deze tweede speler eist toch het liefst de aandacht voor zichzelf op. KO is een stuk van confrontatie en kwetsuren, van monomanie en onverantwoordelijkheid, van het bederf dat optreedt wanneer twee mensen elkaars benauwenis belichamen. Een pijnlijk tafereel van openbare dronkenschap. Met dezelfde destructieve fantasie die ook recente Nieuw-West-producties als Talk Show en Neanderdal kenmerkte gaan Cas Enklaar en Marien Jongewaard elkaar in KO verbaal te lijf. Ze zouden alle ruimte van de wereld willen vullen met de woekering van hun woorden - maar wat rest na alle krachtsvertoon is bekommerniswekkende zwakte. Het is allemaal te groot, teveel, te luid, te ziek en te verward. Als alles is gezegd en als de brandy-flessen leeg zijnblijft niets anders over dan hunkering: twee oud geworden jongens, die in de schemerige warmte van een net ontstoken vuurtje zouden willen schuilen, beschermd door het hutje dat ze samen uit wrakhout hebben gebouwd.

Ko is het verhaal van een vader en een zoon.
Ko heeft talent. Men kent Ko.
Ko is niet anoniem. Ko = Ko.
Het talent van Ko is een enormiteit.
Met het volume en de zwaarte van een gedoofde ster.
Ko weet wat goed is.
Goed is voor zijn zoon.
“Een vakantietripje naar de overkant.”
(Wat is er? Laat een arts je wat voorschrijven.)
Z’n zoon geeft geen antwoord.
Een onbeholpen jongen.
In zichzelf verbijsterd.
Rechtop zittend in zijn coma.
Z’n ogen volgeschoten met woorden.
Zwijgend. Vooralsnog.