uit de recensies

Volkskrant 18 april 2001

door Hein Jansen.                                              
ENGE DUIMZUIGERS EN EEN ENGEL DER WRAKE.

‘Ík bloed/Bloed is goed/Bloed is eigen/Dat moet je durven laten zien.

Marien Jongewaard, stuwende kracht achter Nieuw West en regisseur van Neanderdal, staat dit keer niet zelf op het podium. In woord en gebaar is hij niettemin sterk aanwezig, in de spelers die allemaal een beetje op hem lijken – de ene met zijn grote bek, de ander met zij krachtpatserij, een derde met zijn zoetgevooisde poezie van de straat.

Dan staat ineens Simone Ettekoven op het podium, als een Engel der Wrake (“Ïk wil de dood brengen in duizend gedaanten), de verlosser die de mannen kalmeert en ze terug brengt tot de figurantenrol van duimzuigende jongentjes.

In een even zinderende als ontregelende monoloog vebindt ze de actualiteit van vandaag ( vreemdelingenhaat, euthanasie, dode chinezen in een vrachtwagen) met de heftige poezie van Rob de Graaf – vreheven, verbluffend theatraal, aangrijpend. ….

NRC Handelsblad 14 april 2001.

door Annerienke de Jong                                

DIER ZIJN MET DE DIEREN

Met dank aan Simone Ettekoven de vrouw die de jongens willen verkrachten – en die hun met haar intelligent verwoorde haat veruit de baas is.

Parool 14 april 2001.

door Pieter Bots                                                 

AAPJES KIJKEN IN DE HEL

Vrij Nederland 19 mei 2001.

door Marijn van de Jagt                                  

THEATER VAN DE GROTE BEK

De ondergang van de stoel in Neanderdal is puur demonstratief spiergebruik. Het eerste wat de acteurs bij binnenkomst doen, is zich traag en kreunend opdrukken. Om vervolgens de eerste drankfles aan de mond te zetten.

idee / beeld / aanwijzingen Marien Jongewaard
spel Jasja Musatov, Andreas Scharfenberg, Servaes Nelissen, Hans van der Zijpp
tekst Rob de Graaf
lichtontwerp / techniek Sandman
fotografie Ben van Duin
affiche Maarten Evenhuis
met dank aan Simone Ettekoven
productie / zakelijke leiding Wernard Zilver